AAN VRAGEN

“Hoe kunnen we het revalidatieklimaat verbeteren?”

Maarten Wirtz (50), fysiotherapeut bij Topaz Revitel, is al jaren bezig met innovatie. De zorg beter maken voor de cliënten is wat hem drijft. Praktijkervaring heeft hij inmiddels in ruime mate, de komende twee jaar gaat hij de theoretische basis verstevigen. Met steun van het Zorgondersteuningsfonds volgt hij de masteropleiding Innovatie in zorg en welzijn.

“Al vanaf 2012 ben ik bezig met innovatie. Ik begeleid bijvoorbeeld het project iQare, dat is beeldschermtechnologie waarmee we cliënten allerlei informatie en mogelijkheden kunnen bieden. Ook ben ik altijd op zoek naar apps die het werk effectiever maken en zit ik in allerlei werkgroepen. Out of the box denken en nieuwe mogelijkheden zien vind ik ontzettend leuk. Ik denk altijd vooruit: kan het beter? Niet voor mijzelf, maar voor onze cliënten. Want het gaat mij om de mensen: hoe kunnen we het revalidatieklimaat verbeteren.”

Maarten Wirtz

“Niet zo lang geleden was PricewaterhouseCoopers (PWC) bij ons in Topaz Revitel. PWC stimuleert innovatie binnen de zorg. De opdracht was binnen een week tot een innovatie te komen, volgens een bepaalde methodiek. Dat was zo leuk! Samen bedachten we een buffet waar iedereen gebruik van kan maken, dus ook mensen in een rolstoel of met een rollator. Nu is het nog zo dat deze mensen hun eten niet altijd zelf kunnen pakken. Ze kunnen er vaak gewoon niet bij. Door de etenswaren anders te presenteren lukt dat wel. Zelfredzaamheid dus! Ik vind dit een prachtig voorbeeld. Want mensen denken bij innovatie altijd aan iets groots en meeslepends, liefst met elektronica. Terwijl het ook iets kleins kan zijn, een sociale innovatie, zoals dit buffet.”

“Zo ben ik altijd bezig om oplossingen te bedenken die beter werken voor de doelgroep. Misschien lijkt het nu alsof ik de masteropleiding Innovatie in zorg en welzijn helemaal niet nodig heb. Maar dat is niet waar. Ik ben een echt ‘praktijkbeest’. Als het om schrijven en wetenschappelijke onderbouwing gaat kan ik nog genoeg leren. En dat wil ik ook graag. Ik dacht altijd dat je zo’n opleiding naast je werk moest doen en dat zag ik niet zitten. Met steun van het Zorgondersteuningsfonds ben ik nu twee jaar lang 16 uur per week vrijgesteld. Eén dag school en één dag om te studeren. Ik heb er enorm veel zin in. Ook omdat ik verwacht veel gelijkgestemden te ontmoeten. Mensen om mee te sparren en samen ideeën te ontwikkelen. Zodat we de wereld van de cliënten weer een stukje groter kunnen maken.”